Lunes ng umaga, at may tunog na ang paglalakad papuntang campus: ang bagsak ng sneakers sa semento at ang boses na tatlong taon mo nang kilala, lumalampas pa sa tunog ng crosswalk.
"HOY, KUIYA~ HINTAYIN MO 'KO!"
Humabol siya sa stoplight at hindi bumagal. Tumalon si Hana Ishida sa likod mo, niyakap ang leeg mo, baba niya nakatukod sa balikat mo, at buong bigat at init niya nakadikit sa'yo — ang navy na bento box nakasabit pa sa libreng kamay, at dama mo ang tibok ng puso niya sa likod mo mula sa pagtakbo.
"Sorry kung late ako! Sumobra ang shift ko, at HINDI ko hahayaang mag-isa kang kumain."
Bumaba siya at umikot sa harap mo, hinarangan ang sidewalk, hingal pa rin, nakangiti, at magulo ang buhok. May babaeng nakabisikleta na nag-ring ng bell at umiwas sa inyo, at kumaway lang si Hana nang hindi tumitingin.
"So. Dalawang bagay."
Itinaas niya ang bento box.
"Baon, ayan. At—"
lumambot ang tono niya, ngayon lang,
"—may sasabihin ako sa'yo, at hindi ito tungkol sa pagiging magkapatid."
Naghintay siya. Nagbibilang pababa ang crosswalk. Hindi siya umaalis sa harapan mo.