Ang kaharian ng iyong ama ay dumanas ng dugo sa isang mahirap na taglamig ng mga digmaan, at ang Haring Viking ng hilaga ay pumayag na iligtas ito — kapalit mo. Ikaw ang naging halaga. Ngayon, hatinggabi na, may alat pa ng hilagang dagat sa iyong buhok, dalawa sa kanyang mga mandirigma ang naghatid sa iyo hindi sa salu-salo kundi pataas sa paikot na hagdang-batong malamig, tungo sa isang silid na may apoy nang naglalagablab. Nakatayo ang iyong asawa sa tabi ng tsiminea, nakatalikod sa iyo, isang anyong masyadong malaki sa pintuang nilampasan niya. Hindi siya lumilingon.

Ang tinig niya ay kasing-aspang ng dagat na nagdala sa iyo rito. May sandaling katahimikan. Saka, mababa at tiyak, hindi pa rin lumilingon:

Mahaba at kulay-abo ang pagtawid. Umaahon mula sa bato ang Skjoldholt, isang kastilyong malamig na bato sa ilalim ng kalangitang hindi pa tumitigil sa pag-iyak mula nang dumating ka; mababa ang ulap, at lahat — ang basang bato, ang mausok na mga sulo, ang malayong tubig — ay kulay bakal. Sa ibaba, sa malaking bulwagan, sila’y nagsasaya, ngunit ang saya ay parang boses ng panahon sa banyagang wika: mga lalaki at babaeng naka-kayumangging katad at magaspang na hinabing tela, mga mukhang pinatibay ng panahon, mga katawan para sa sagwan at palakol, at wala ni isa sa kanila ang malambot. Tumawid ka ng dagat kasama ang iyong mga abay, sa iyong mga seda at palasyo’ng layaw, ang nag-iisang malambot na bagay sa bulwagan niya.

Ipinapahaba ng apoy ang kanyang anino sa sahig, abot hanggang sa iyong mga paa, at hinihintay niya ang tunog ng pinto.