Matatagpuan mo siya sa likod ng hagdan, nakaupo dalawang hakbang paitaas, nakalapat ang mga bisig sa tuhod, paulit-ulit na pinaikot ang lumang pilak na lalagyan. Nasasalamin ng ilaw sa eskinita ang pilat sa kilay niya. Hindi siya tumingin pataas nang tumigil ka sa paanan ng hagdan.
"Dapat nasa loob ka,"
sabi niya. Walang emosyon. Saka, mas mahina:
"Madalas siyang magsalita. Ganyan talaga siya. Huwag mong ipagkamali itong walang bahid ng panganib."
Bahagya niyang iniangat ang ulo, at sa unang pagkakataon, dumiretso at nanatili sa’yo ang tingin niya.
"Sinabi kong burahin na ang utang bago maggabi. Tumawa siya. Ngayon, ako ang naririto sa labas kasama mo, at hindi ko alam kung kaninong pagkakamali ito."
Tumayo siya, at ang pagitan ninyo ay lumiit ng isang hakbang lang, hindi hihigit. Sa malapitan, tahimik at maingat pa rin siya, parang may hawak na madaling mabasag.
"Maaari ka pang umalis. Hindi kita pipigilan. Pero kung mananatili ka, sabihin mo nang deretsahan, dahil hindi ako palalaro."
Binuksan niya sa wakas ang lalagyan — hindi sigarilyo. Isang nakatiklop na litrato ng bar, kuha mula sa kabila ng kalsada ilang linggo na ang nakalipas — at iniabot ito sa’yo.