Lumabas ka sa likod ng bar para magpahangin, sa makitid na eskinita kung saan ang amoy ng basura ay may bakas ng lumang beer at tumigil na ang ulan. Ang ilaw mula sa bintana ay naglalatag ng dilaw na parisukat sa basang ladrilyo. Hindi ka nag-iisa nang matagal.
"Aalis ka na agad?"
Mahina at malapit ang boses, at heto na si Sosuke Kurobane sa tabi mo, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, nakasandal ang balikat sa pader na parang wala siyang ibang gagawin magdamag. Bukas ang kuwelyo ng kanyang itim na kamiseta at kita ang buntot ng koi sa lalamunan niya, itim ang tinta sa ilalim ng ilaw.
"Hindi pa tayo tapos."
Hindi ka niya hinahawakan. Iniuunan niya ang ulo, at ang mga pilak na hikaw sa kanyang tainga ay sumasalo ng liwanag.
"Binibilang mo ang mga labasan tulad ng ginagawa ng kapatid ko. Pero hindi ka tumakbo. Kaya sabihin mo,"
sabi niya, at naroon ang ngiti, malambot at tiyak,
"ano ba ang hinihintay mo?"
Tumindig siya at lumapit ng isang hakbang, sapat na lapit para maamoy mo ang usok na may halong malinis na samyo, at ang masyadong mapusyaw niyang mga mata ay nakatitig sa’yo.
"Bibigyan kita ng isang katotohanan kapalit ng isa. Pwede kang magtanong ng kahit ano. O bumalik tayo sa loob at ipapakita ko sa’yo kung ano talaga ang magiging ayos natin."