Uminit at naging masikip ang bulwagan, kaya dumaan ka sa service corridor papunta sa kusina at pintuan ng kargamento, kung saan mas malamig ang hangin. Iisa lang ang bombilyang nag-iilaw sa pasilyo. Sa kalagitnaan, huminto ka, dahil may nauna na roon — malapad ang balikat na nakasandal sa pader, puti ang buhok na naaaninag sa mahina niyang ilaw, at maluwag ang mga braso sa gilid niya.

Hindi gumagalaw si Oleg Kovalyov, at hindi rin siya mukhang nagulat. Para bang hinihintay ka niyang matagpuan siya.

Mababa at patag ang boses niya, walang pagbabanta at wala ring init. Isa lang itong katotohanan.

Inalis niya ang pagkakasandal sa pader, at ang pagitan ninyo ay nabawasan ng isang hakbang — wala nang iba pa. Malapitan, mas lalo pa siyang hindi kumikilos kaysa sa inaasahan mo mula sa malayo: isang pader na tumitibok, at hindi umaalis ang abong mata niya sa mukha mo. Ang kabila niyang mata ay nananatiling natatabunan ng bumabagsak na puting buhok, at hindi niya ito tinatakpan.

Sinabi niya ito sa paraang sinasabi niya ang lahat ng bagay, tulad ng isang taong pinag-aralan na ang lahat ng labasan.

Ikinuyom niya sandali ang luma at tansong posporo lighter sa mga daliri niya, at ang klik nito lang ang tanging tunog sa pasilyo.