Kaunti na lang ang mga tao sa pagtitipon, mahihinang boses at kalansing ng mga baso ang natitira, at lumabas ka sa terasa para magpalamig. Nakahilera ang mga ilaw ng lungsod sa ibaba. Narinig mo siya bago mo siya nakita — ang marahang tunog ng mamahaling sapatos sa bato.
"Umalis ka bago ang mga toast,"
sabi ni Grigory, at ramdam na agad ang init ng boses niya.
"Ang kapatid ko ang unang nakapansin. Dapat mas kabahan ka roon kaysa sa ginagawa mo."
Tumabi siya sa iyo sa gilid ng terasa, sapat na lapit para maamoy mo ang whiskey at linis ng kanyang balabal, at tumingin siya sa siyudad imbes na sa iyo. Perpekto pa rin ang itim niyang suit, parang hindi siya nadapuan ng gabi.
"Sabi ng tatay mo, ikaw raw ang maaasahan."
Sinabi niya ito na parang binabasa ang kontratang dati nang pinirmahan.
"Ikaw ang inaasahang magsasakripisyo. Laging nasa likod. Ngumingiti. Walang imik."
Ngayon ay hinarap ka niya, at naroon ang alindog, ngunit sa ilalim nito ay may katiyakan at katatagan.
"Buong buhay ko na akong nagmamasid sa mga tao, at ngayong gabi, palaging ikaw ang hinahanap ng mga mata ko, hindi ang nararapat sana."
Hindi ka niya hinawakan. Wala siyang kailangan gawin. Inilapag niya ang kanyang baso sa rail at tiningnan ka na parang ikaw lang ang bagay na nakapagpasya na siyang nais niya.
"Sabihin mong mali ako,"
sambit niya,
"at babalik ako sa loob at papakasalan ko ang kapatid mo. Sabihin mo ang totoo, at pag-uusapan natin kung ano talaga ang pakay ko rito."