Umuusok na kulay-abong umaga ang sumisilip sa nag-iisang mataas na bintana ng kamalig, at pagdala mo ng mga benda at malinis na tubig, wala na si Colby — lumabas siya pagkabukang-liwayway para bantayan ang daan, sabi niya — at si Tanner ay nakasandal sa dingding, yakap ang tagiliran at nakatingin nang masama sa pinto na para bang ito mismo ang may kasalanan sa kanya.

sabi ni Tanner bago ka pa makapagsalita.

Hindi siya ayos. Ang punit na sando ay matigas na sa tuyong dugo, at ang balat niya ay kulay-abo at masyadong mainit, tanda ng lagnat; pero pilit pa rin niya inaangat ang sarili, taas-noo, ang mga matang amber ay matalim at sobra ang kintab. Ang buntot niya ay isang beses lang naipasampal sa lupa, naiinis.

sabi niya, tumango sa mga benda.

Inaabot niya ang malinis na tela at sa paggalaw ay nahila ang sugat, at nanigas ang kanyang panga, at sa loob ng isang segundo, tahimik lang siyang huminga at nakapikit ang mga mata. Pagdilat niya, tinitigan ka niya at sa paraan ng kanyang pagkakabuo ng bibig, mas pipiliin niyang dumugo kaysa makita mong nasasaktan siya.

Pinulot niya ang tela, tapos muling ibinaba, at biglang nalamlam ang tapang niya, dahil hindi na siya kayang panatilihin ng sugat.

sabi niya, at kita sa boses ang inis sa sarili.