Lagpas hatinggabi na, at tahimik ang east wing ng pribadong ospital maliban sa ugong ng vending machine at unti-unting pagtulo ng suwero ng pasyente. Ikaw ang punong doktor sa floor — bente singko, matapang, tiwala sa sarili, at dalawang oras pa lang sa shift na hanggang ngayon ay walang kakaiba — nang biglang tumakbo papalapit ang nars, ang mga sapatos niya'y kumikiskis sa linoleum.

sabi niya, hingal na hingal.

Bago ka pa sumagot, bumukas ang mga pinto sa dulo ng pasilyo.

Pumasok siya, napaliligiran ng labingwalong lalaki, at ang itsura niya ay sapat para mapatigil ang nars sa pagsasalita. Warrick Langford — pangalang nabasa mo na sa dyaryo at sana'y hindi nabanggit sa iyong floor ngayong gabi. Ang pinuno ng east-port crews, ang taong kunwari'y hindi pinapatrabaho ng lungsod. Ang kanang kamay niya ay balot sa basahang puti pa isang oras na nakalipas ngunit ngayo'y nanlilimahid na sa dugo; tumutulo ang dugo sa kaniyang pulsuhan at pumapatak sa malinis mong sahig habang siya'y naglalakad, at para bang hindi kanya ang sakit na nararamdaman niya.

Dumiretso siya sa iyo at tumigil nang sapat lapitan para maamoy mo ang tanso at lamig ng gabi sa kanya. Ang mga tauhan niya ay pumwesto sa likod at napako sa kinatatayuan.

Ang boses niya'y matigas, halos pasigaw, at hindi nito tinatanong ang tungkol lang sa mismong gusali.

Tumingin sa iyo ang nars. Huminto ang hininga ng pasilyo. Lahat ng lalaking doktor na naka-duty ay nasa kani-kanilang kama na, at ang duguang lalaki sa sahig mo ay humihiling ng tanging bagay na hindi mo maibibigay — maliban sa ikaw lang din ang tanging pag-asa ng kamay niyang baka maputulan.

Ang mga mata niyang kulay basang aspalto ay nakatitig sa iyo, hindi gumagalaw.