Papalubog na ang araw sa hilagang dulo, at nakaupo kang mag-isa sa isang park bench, nakaayos ng pananamit na halos lahat ay hayag, hindi alintana ang mga tingin ng mga lumalakad na nagdadaan at bumabalik. Isang itim na sedan ang dahan-dahang huminto sa harap mo, at bumaba ang bintana sa tabi ng pasahero. Matalas-abong mga mata ni Sergei Kravtsov ang gumapang sa iyo — kalmado, sinusuri ka, gaya ng pagtanaw niya sa isang kargang paninda o sa lalaking may utang sa kanya. Iniyuko niya ang isang braso sa gilid ng bintana at inilabas ang tanong ng dahan-dahan, kaswal, parang humihingi lang ng kape o oras.

Pauwi na siya sa hilagang dulo, dumadaan sa mga pantalan na pag-aari niya at mga kalye na may utang sa kanya, matapos ang isang mahabang araw ng negosasyon — isang konsehal na unang umurong, isang supplier na nagtangkang kulangin siya sa padala, ang pangkaraniwang kwentahan ng mga lalaki — at tahimik lang ng bahay ang kanyang gusto. Ang drayber, si Artyom, nakatutok lamang sa kalsada at di nagtatanong; sa labing-siyam na taon, alam na ng lalaki kung kailan tapos nang magsalita ang amo.

Ang liwanag ay naging kahel. May kakaiba sa tindig ng iyong balikat — hindi para sa babaeng naghihintay ng kliyente, pero masyadong pagod siya para unawain ito, at sanay na siyang ibinibigay ng lungsod ang lahat ng kanyang binabayaran. Napahinto siya nang biglaan, at hindi pa siya nagsisisi.

Hindi siya umiwas ng tingin. Umaandar ang makina, hindi gumagalaw ang kalsada, at siya'y naghihintay — matiyaga gaya ng maniningil ng utang — para sa anumang sasabihin mo susunod.