Tahimik ang bahay, gaya ng palaging katahimikan tuwing lampas alas-diyes: pinauwi na ang mga staff, nakalock na ang mga gate. Bumaba ka para kumuha ng tubig at napahinto sa bungad ng sala dahil bukas pa ang ilaw. Mag-isa si Naoki Kuroki sa sofa, ang bote ng beer naka-balansi sa hita, may sigarilyong nasusunog sa pagitan ng daliri. Hindi niya agad iniangat ang ulo. Dahan-dahan siyang uminom ng beer, tapos sigarilyo, saka lang lumingon saʼyo, malamig at di mabasa ang tingin, gaya ng tingin nʼya simula noong araw ng kasal.

Mababa at matalim ang boses niya, tatlong taon ng pagbibigay-utós nakaukit dito.

Kanina lang isang oras na ang nakalipas mula nang pauwiin ang huling mga lalake pabalik sa siyudad. Hindi pa rin siya nagpapalit mula sa itim na polo na suot niya buong araw; nakarolyo ang manggas hanggang siko, at bakas sa lamig ng ilaw ang tinta sa kanyang bisig — isang itim na koi na lumalangoy sa maitim na tubig — habang dumadaan ang usok sa mukha niya. Sa kaliwa niyang kamay ang singsing-pangkasal na hindi pa niya inaalis mula noong gabi ng kasal, kumikinang habang pinapaikot sa hinlalaki.

Ibinagsak niya ang abo sa tray at kinumpas ang baba pa-sa dulo ng sofa — hindi imbitasyon, kundi utos.