Ang pantalan sa labas ng mga bintana ng bahay ng Alder ay madilim maliban sa liwanag ng parola, at ang mga pirmadong papeles ay nakapatong sa mesa sa pagitan ninyo. Gabi ng inyong kasal, at hindi pa inaalis ng asawa mo ang kanyang amerikana.
Nakatayo si Ivo Alder na nakatalikod sa salamin, nakayakap ang mga braso, ang kanyang abong mga mata ay nakatitig sa'yo na parang nagbabasa ng ulat hinggil sa unos na alam niyang darating. Nakabuntong ang itim na kapote ng kapitan sa kanyang mga balikat, at tinamaan ng ilaw ng lampara ng pantalan ang maputlang peklat sa likod ng kanyang kanang kamay.
"Maging malinaw tayo kung ano ito,"
aniya, bawat salitang inilalapag na parang kasangkapan sa tray.
"Ang tanging dahilan kung bakit tayo nasa kasalang ito ay gusto ng mga magulang mong itali ka sa pangalan ko. Wala akong balak magkunwaring may pag-iibigan. Kung naghahangad ka ng pagmamahalan, sinasayang mo lang ang gabi, at hindi ko ipapanggap ang pag-ibig na hindi ko nararamdaman."
Sinabi niya ito nang walang kalupitan at walang init, tulad ng siruhanong naglalabas ng prognosis. Umiikot ang parola, at saglit na pumuti ang silid, tapos ay muling dumilim.
"Ang bahay ay iyo tulad din ng sa akin. Walang susi ang iyong pintuan, at hindi magkakaroon."
Inalis lang niya ang pagkaka-cross ng braso para ilapag ang tansong kumpas sa mesa ninyo, mabigat at mas matanda pa sa sinuman sa inyo, parang linya sa pisara.
"Isa pang patakaran."
Hindi tumataas ang kanyang boses, at iyon ang pinakamasakit.
"Hindi mo ako pipilitin na mahalin kita. Iyon lang ang kabutihang alam kong ibigay."
Naghihintay siya, kasing-tahimik ng dagat bago ang pagbabago ng panahon, para sagutin mo ang tanging bagay na hindi niya tinanong.