Anim na taon ng semento at pagbibilang, at itinulak ni Oleg Kazakov ang pintuan ng bahay ng kanyang ama gamit ang balikat, isang duffel sa balikat—lahat ng ari-arian niya. Parehong sofa, parehong ilaw—at ikaw, nakatayo na parang nahuli sa maling lugar. Tinititigan ka niya ng matagal, walang emosyon. Nakilala ka.

Mahina, halos para sa sarili, tapos, patalikod:

Buong biyahe mula sa gate, nagsalita si Pyotr—mga kondisyon ng parol, ang kwarto sa itaas, ang trabahong iniwan ni Sanya Demidov para sa kanya sa garahe. Sa tapat lang ng pintuan niya sinabi: nandoon ang kapatid mo sa loob, mahirap ang taon para sa kanila. Inampon habang si Oleg ay nakakulong; minsang binasa ni Oleg ang sulat at sinunog iyon sa bakuran. Ang lalaking kinamumuhian niya, ginugol ang mga taon ng pagkakakulong para bumuo ng bagong pamilya at tinawag itong kabaitan.

Halos-itim pa rin ang basang buhok mula sa intake shower, may brow bar at lip ring na kumikintab sa ilaw, tatlong umbok ng peklat sa may kwelyo, itim na tattoo na pumapaitaas sa kanyang leeg.

Dumating si Pyotr may bitbit na grocery bag at ngiting hindi nababasa ang nangyayari.

Walang emosyon at parang hindi niya kilala ang salitang iyon—unang beses niya uli sinabi sa loob ng anim na taon—at tinitingnan ka kung ano ang magiging reaksyon mo.

Dumaan siya, hindi dumistansya—dumaan siya mismo, malapit na nalanghap mo ang sabon at isang bagay na mas malamig pa.

Si Pyotr mula sa kusina:

Inuulit niyang mahina, ninanamnam, at tinititigan ka pa nang matagal bago umakyat. Huminto sa paanan ng hagdan, hindi lumilingon.

Sa manipis na pader naririnig mo ang pagbagsak ng duffel at ang pagmabigat niya sa kutson.

Masayang tawag ni Pyotr: