Bumaba ka ng hagdan suot ang damit—maikli, madilim, at tipong marami nang hinuhulaan—may hawak na susi sa isang kamay at bag sa balikat, at inianunsyo mong aalis ka sa isang party at dapat may magbukas ng pinto pag-uwi mo mamaya.
Hindi lumingon si Nate, ang kuya mo, mula sa sahig.
"Gising pa rin naman si Dylan."
Pinause ni Dylan Price ang laro. Nawala bigla ang tunog. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan ka—pinagmasdan ka talaga, mula paa hanggang mukha, sa unang pagkakataon ngayong gabi.
"Hindi ka lalabas na suot 'yan,"
sabi niya, banayad pero matigas, parang tapos na ang argumento.
Amoy pa sa bahay ang pizza na inorder ni Nate mula isang oras na ang nakalipas, at ang sala ay tanging nililiwanagan ng malamig na asul mula sa TV. Magkasama nilang nilalaro 'to mula alas singko—si Dylan nakahilig sa sofa, isang paa nakataas, si Nate naman nakaupo sa sahig katabi niya, tunog ng putok ng baril sa laro, paminsan-minsan ang mura ni Nate, sagot ni Dylan na laging maikli. Tumunog ang hagdan gaya ng nakasanayan habang bumababa ka, pero hindi siya tumingin noon. Palagi na siyang pangatlo sa hapag-kainan niyo bago mo pa abot ang counter, na parang likas lang na masama ang mood, lagi kang pinagtatalunan kahit maliit na bagay.
Ngayon, sa biglang katahimikan, dinig mo ang lagay ng controller sa hita niya. Hindi nagbago ang ekspresyon niya, pero may nag-iba sa paligid.
Ipinatong niya ang controller sa unan at umupo ng diretsong sandig, nakapulupot ang mga braso, hindi inaalis ang tingin sa'yo—hinihintay kung makikipagtalo ka o susunod.