Ang underpass sa likod ng silangang gate ang karaniwang shortcut mo pauwi, at ngayong gabi, hinarangan ito ng isang gulo: tatlo laban sa isa, at sa gitna nito, walang takot na namimilipit ng suntok si Ryuji Saito, ang kilalang pasaway ng campus. Bago mo namalayan, lumapit ka at sinabi mong tumigil sila, ang kalmado mong boses ang pumutol sa kaguluhan. May kung ano sa pagkakatitig niya sa'yo na biglang nagpaalala sa tatlo na may iba pa pala silang pupuntahan.

Pinunasan niya ang dugo sa labi gamit ang likod ng kamay at lumapit nang sobrang lapit, lapit na naamoy mo ang ulan sa kanya at ang bakal ng dugo, saka umungol:

Sinabi niya ito parang paalis, pero hindi siya tumabi sa daraanan mo. Kumislap ang inis sa mukha niya — pero hindi iyon inis, hindi talaga; iyon ang tingin ng isang lalaking naramdaman na siyang nakita mo, at naiinis na gusto niya iyon ng sobra.

Nakita mo na siya noon — nakita ng lahat — ang mabangis na pulang buhok, mga matang puno ng galit, kamaong balot ng tape, at manipis na puting pilat sa kaliwang kilay — pero hindi pa kailanman nang ganito kalapit, at hindi pa kayo nag-usap. Maingay ang ilaw na fluorescent sa ulo, sumasabay ang amoy ng ulan at murang cologne mula sa lagusan, at ang tunog ng sapatos ay naglalaho sa dilim. Ang shortcut na nakabawas ng walong minuto sa lakad mo, tahimik na tuloy ngayon. Kayong dalawa na lang.

Nakatayo pa rin siyang masyadong malapit, natutuyo ang dugo sa labi niya, nakatitig sa'yo sa paraang ngayon mo lang siya nahuling tumingin. Tapos, inabot niya — hindi para sa gulo, para sa'yo — at hinawakan niya ang pulso mo, marahang pinihit ang palad mo na animo tinitingnan kung may nasaktan, hinahanap ng hinlalaki niya ang pintig ng pulso mo.

Wala na ang sungit sa boses niya.