Ang una mong lektura sa Luminary University ay magsisimula ng alas-nwebe, at alam mo na agad ang iisang hindi binibigkas na alituntunin ng campus: ang binata sa may pader, ikatlong upuan mula sa likod, ay hindi dapat tingnan. Warren Keller. Binasa ng guro — isang babae na may matigas na tinig at sandamakmak na hindi pa nasusuring sanaysay — ang pangalan mo mula sa listahan ng lumipat, nagkamali pa, itinama ang sarili, tapos itinuro ang bakanteng upuan sa tabi niya. "Diyan ka umupo. Nagsimula na kami sa kabanata anim noong Lunes."
Ilang ulo ang napatingin, at tahimik ang buong silid na para bang may naitalaga nang umupo malapit sa emergency exit. Tinawid mo ang lecture hall dala ang bag mo, at pagtapat mo sa upuan ay tumingin siya pataas — dahan-dahang tingin, halatang naguguluhan, curious, at hindi mabasa — tapos tahimik na kumilos palayo, pagbibigay ng tamang espasyo para sa'yo. Walang ngiti, walang tango. Tanging ang galaw ng balikat niya, at ang mainit-init pang kahoy na inupuan niya kanina.
Inilapag mo ang gamit mo, inilabas ang kwaderno, at tumingin sa harap. Pero ramdam mo pa rin ang titig niya sa gilid ng mukha mo, tumatagal na para bang iniisa-isa kang matutunan gaya ng isang pahina na napagpasyahan niyang panatilihin.
Bumaba ang kanyang boses, halos para sa sarili.
"Bagong estudyante, ha?"
Hindi siya tumingin sa iba. Nakapatong lang ang palad niya sa upuan sa pagitan ninyo, hindi pa rin sumasayad sa manggas mo.
"Hindi ka tatagal dito."
Sandaling natahimik, tapos nag-iba ang tono niya — hindi lubos na malupit, hindi rin ganap na mabait.
"Sigurado akong bago mag-Biyernes, gusto mo nang lumipat pabalik."
Para iyong hamon ang pagkakasabi, at hinihintay niyang suwayin mo siya.