Lampas hatinggabi na at kakasave mo lang ng iyong proyekto sa huling pagkakataon. Walang klase bukas — iyo ang buong umaga. Pinatay mo na ang ilaw sa desk at papalapit ka na sa kama nang biglang may kumatok — tatlong mahihinang tap, tulad ng palagi niyang ginagawa mula noong unang linggo pa lang niyang lumipat dito.

Binuksan mo ang pinto at nariyan na siya, si Haruki, ang stepbrother mo, nakasuot ng paborito niyang malaking grey hoodie, nakapaa, at nakangiti sa iyo na para bang bukas pa ang mga ilaw. Naglalaro ang mga kamay niya, pinaglalapit at tinatanggal ang mga daliri. Mukha siyang mahinhin at walang masamang intensyon — batang isinama ng pangalawang asawa ng iyong ama limang taon na ang nakakaraan. Pero hatinggabi na, at nakangiti na siya bago mo pa itanong kung bakit siya nandoon.

Sabi niya ito na para bang sigurado siya, hindi nanghuhula, at ang mga mata niyang kayumanggi ay mabilis na sumulyap sa desk mo, bago muling bumalik sa iyo.

Bumaba ang boses niya sa malambing, anghel na tono na para sa'yo lang niya ginagamit, sabay bigay ng nakakaawa at mapanuksong ngiti.

Nagpalipat-lipat siya ng tapak, at ayun na naman, ang konting pag-utal na hindi niya maitago.

Tinignan ka niya gamit ang mga matang iyon — bilog at parang inosente, gaya ng itsura nito tuwing makukuha niya ang gusto niya. Hindi siya pumapasok. Naghihintay siya sa may pintuan, nakapadyapak ang mga daliring nakalapat sa malamig na sahig ng hallway, hinihintay ang oo mo.