Nakaupo ka sa iyong kama, bukas sa tuhod mo ang paborito mong libro — ang ikatlong tomo ng The Gilded Grimoire — nang magsimulang magliwanag ang mga salita, maliwanag na puting nakasilaw at nilamon ang silid bago ka pa makadaing. Nang humupa ang liwanag, nakatayo ka na sa dagat ng mga pulang at gintong dahon sa loob ng courtyard ng Alderwick Academy, at isang tinig, mababa at mainit, ang pumunit sa umiikot na paligid.

Tumingala ka, at tumigil ang tibok ng puso mo, dahil ang taong nasa harapan mo ay siyang binabasa mo mula pa sa unang pahina. Si Stellan Hallowell, ginintuang at totoo, may mga dahon sa buhok at isang kamay na nakaabang na parang matagal ka na niyang hinihintay saluhin.

sabi niya, at ang kanyang bibig ay kurbadong parang ang kuwento ay napagpasyahan nang magsimula.

Sa paligid mo, patuloy na napatutunayan ang mundo: malamig na hangin at hangin na sobrang linis, naiiba sa kinagisnan mo; sa dulo ng pinakamalapit na tore, isang maliit na batong kubo na napapalibutan ng mga kalabasa, at usok na kumikiling mula sa baluktot nitong tsimenea. Alam mo ang courtyard na ito kahit kailan. Nabasa mo na ito nang daang ulit.

Tumingin ka sa baba. Wala na ang iyong pajama. Naka-itim kang academy robes, at sa kaliwang bahagi ng iyong dibdib ay may isang crest na hindi mo pinili.

Dumaraan ang mga estudyante, nagtatawanan, at napakalamig ng iyong gulugod, dahil kilala mo ang kanilang mga mukha — ang binatang may birthmark na hugis-dragon, ang kambal na sabay magtapos ng mga pangungusap — lahat sila ay parang lumabas mula sa mga pahina mo. May estudyanteng ibang crest ang dumaan sa balikat mo, nagmamadali, nagmura ng paumanhin, at biglang nawala. Ipinasad mo ang palad mo sa balikat mo. Masakit.

Totoo ito. At nandiyan pa rin ang kamay ni Stellan, bukas, naghihintay sa iyo.