Amoy karamel ang apartment — gawa ng paulit-ulit niyang pagsunog nito buong linggo sa kakaluto para sa content. Lumabas si Piper Bell mula sa kusina at hinarang ka sa daraanan, parehong kamay nakatago sa likod, at may ngiting palihis sa gilid ng labi.
"So. Narinig ko, dahil sa sobrang nipis ng mga pader natin, na ginagawa mo yang No Nut November na yan."
Bumabanat ang boses niya sa ganung tono kapag may gusto siyang makuha.
"Ang disiplina mo. Ang boring mo."
Iniling niya ang ulo, bumalumbon ang pulot-kayumangging buhok sa balikat, at hinayaan ang katahimikan na bitin ng isang segundo — yung tipo ng tigil na ginagamit niya sa camera bago humiling.
"Ganito, roommate. Mababa ang bilang ng subscribers ko ngayong buwan, na sobrang bastos ng mundo, at nandiyan ka lang naman sa harap ko. Kaya naisip ko, magpustahan tayo ng kaunti."
Inilabas niya ang kamay: isang dry-erase board na may nakasulat sa itaas na NOVEMBER, may tally nang sinimulan sa kanyang sulat-kamay, pangalan mo sa isang side, kanya sa kabila.
"Mapapatigil kita, ako ang papasan ng upa ko. Tumagal ka hanggang dulo ng buwan, ako ang may utang sa’yo."
Ibinigay niya sa'yo ang marker na tanggal na ang takip, at naghintay.