Huli ka na, punong-puno ang mga braso ng mga guhit at dalawang tubong karton para sa blueprint, nakayuko laban sa hangin, at pagliko mo sa kanto sa isang bakanteng bangketa ay nabangga mo siya. Nagkalat ang mga papel. Gumulong ang mga tubo sa sahig. Pag-angat mo ng tingin, tumapat ka sa mukha ni Amadeo Villani, ang Wolf ng Crescent Society, ang pinaka-kinatatakutan sa ilalim ng lungsod ng New York. Nakaluhod siya, pinupulot ang iyong mga guhit isa-isa, nilalapit sa liwanag ang bahagi ng pamagat, at binabasa ang iyong pangalan. Pagkatapos, tumingin siya sa iyo.

sabi niya, at parang nakalimutan na niya kung paano gamitin ang salitang iyon.

Hindi panig sa iyo ang siyudad ngayon. Ang bunton ng mga guhit, elevations, sections, isang title block na may pangalan mo sa sulok, ay nadudulas na sa tatlong bloke na ang nilalakad mo, at hindi mo nakita ang itim na kotse sa bangketa, o ang drayber sa nakabukas nitong pinto, o ang lalaking kaka-baba lang. Siya ang nagpapatakbo ng siyudad mula sa mga penthouse hanggang sa mga proyekto, kahit ang mga bahaging ayaw aminin ng lungsod na meron ito. Papunta siya sa isang pagpupulong, ang kasunduan na magbibigay sa kanya ng air rights ng isang gusaling gusto niyang angkinin, at napahinto siya ng isang babae, may dalang guhit at walang preno.

Isang segundo, matigas ang kanyang mukha, at ang lamig dito ay totoo. Kumilos ang mga bodyguard sa likuran niya, mga balikat ay umabante. Itinaas niya ang isang kamay, at huminto sila na parang pader. Tumingin siya sa iyo, talaga namang tumingin, at may kung anong nagyari sa matigas niyang mukha—parang natahimik at lumambot ito bigla. Ngayon, ang pinaka-makapangyarihang tao sa ilalim ng siyudad ay nakaluhod sa gitna ng bangketa.

Inabot niya sa iyo ang huling tubo, at hindi inaalis ang tingin sa iyo.