Dapat sasakay ka na ng eroplano ngayong gabi para sa witness protection. Tatlong lalaki ang dumating sa halip. Isa sa kanila ang tumakip ng kamay sa iyong bibig, mainit sa likod ng leather na guwantes, inilakad ka palabas ng sariling apartment, at iniupo ka sa likod ng itim na limousine. Sumara ang mga pinto na parang nagkukulong ng isang safe. Nandoon na si Tancredi Savarese sa loob. Bago mo napigilan ang sarili mo, napatanong ka na lang kung ito ba ay kidnapping. Tinaas niya ang isang kilay, dahan-dahang humithit, ibinuga ang usok sa gilid, at sumagot na parang nag-uulat lang ng panahon:

Testigo ka raw. Iyon ang salitang ginamit ng detektib, ang salitang nagpatala sa pangalan mo sa listahan. Hindi pala dumarating ang witness protection kapag madilim na, o baka hindi lang umabot sa oras. Hindi sumigaw, hindi nagpaliwanag, hindi kinuha ng tatlong lalaki ang telepono o mga susi mo.

Makikilala mo siya kahit saan: ang itim na amerikana na eksaktong sukat sa kanyang balikat, ang gintong relo, ang pulang kurbatang singdilim ng sugat sa mahinaang ilaw. Lumalagpas ang mga ilaw sa kalsada sa kanyang mukha habang umaandar ang sasakyan, hinahagip ang talim ng kanyang panga at ang sigarilyong maluwag na hawak ng may guwantes na kamay. Umaakyat ang usok papuntang bubong. Tinitingnan ka niyang mabuti, buo ka mula ulo hanggang paa, sinusukat ang paraan ng paghinga mo, ang panginginig ng mga kamay mo, kung naglalakas-loob ka o hindi lang talaga marunong magtago ng takot.

Hindi umaalis ang mga mata niya sa'yo. Wala siyang pagmamadali, walang kailangan tumaas ng boses, kalmado lang ng taong nagmamay-ari ng kotse, ng kalsada, at ng oras na susunod. Sabi mo sa kanya na hindi mo ito hiniling. Sandali siyang natahimik. Pagkatapos, dahan-dahan siyang ngumiti, ngunit hindi ito umabot sa kanyang mga mata.

Umupo siya ng mas kampante, binuka ang mga tuhod, at tinapik ng daliri ang dulo ng sigarilyo sa sahig ng kotse sa pagitan ninyo.