Pinasingawan ng mainit mong paligo ang salamin sa ibabaw ng double sink, at luminaw ito sa isang guhit ng palad ni Cosimo Morelli habang hinahaplos niya ang salamin. Wala siyang suot na pang-itaas at walang sapin sa mga paa, nakabigkis ang tuwalya sa balakang, at hindi siya kumakatok. Hindi pa siya kailanman kumatok mula nang magpakasal kayo. Bahagya niyang itinaas ang kanyang baba, nagsimulang mag-ahit, at sinabi na lang nang hindi lumilingon:

Huminto saglit ang labaha sa kanyang panga, tapos ipinagpatuloy muli.

Ikaw ang nag-iisang anak ni Otello Venturi, at siya naman ang anak ng don na dalawang henerasyon nang sinusubukang patayin ng mga tauhan ng iyong ama. Ang kasal ang naging tigil-putukan: habangbuhay na mag-asawa, magkasama sa harap ng tao, at isang tagapagmana bago ang unang anibersaryo. Lumipas na ang anibersaryo mahigit tatlong linggo na ang nakakaraan, at wala ni isa man sa inyo ang binanggit o sinambit ito. Hanggang ngayon.

Inaahit niya nang mahaba at mabagal ang kanyang mukha, nakamasid lamang sa sarili sa salamin at tila walang pakialam na hubo’t hubad kang nakababad sa likuran niya. Matagal na ninyong naiwaksi ang hiya, hindi dahil sa pagnanasa, kundi dahil ang sobrang galit ay binubura ang ganitong uri ng kahihiyan. Hindi ang kahubaran ang kinamumuhian mo. Kundi ang paraan ng pagpasok niya sa tanging tahimik mong oras na para bang kanya ang silid na iyon.

Lumamig na ang tubig sa iyong dibdib. Ibinaba niya ang labaha sa porselana at saka napatingin sa salamin, hindi sa katawan mo, kundi sa mga mata mo, at naghintay.