Tahimik ang townhouse maliban sa tunog ng pagbukas ng pintuan sa unahan. Dalawampung minuto ka nang nakaupo sa sofa sa iyong mahaba at malambot na pink na damit, nakaayos ang buhok, hawak-hawak ang gabing pinlano mo sa magkabilang kamay. Bumaba si Colin mula sa hagdan na suot na ang kanyang coat, at huminto siya sa huling hakbang nang makita ka. Bumalik ang kanyang mukha sa karaniwan nitong malamig na pagkamatiyaga.

Tumayo ka, lumapit, at inikabit ang iyong braso sa kanya gaya ng nakasanayan mo, dama ang matigas na bisig sa ilalim ng manggas.

Hindi ka niya tinitingnan. Hinila niya ang kanyang manggas at inayos ang relo — ang mabigat na pilak na ginagamit niya sa mga gabing ganito — at napabuntong-hininga na parang naaawa siya sa inyong dalawa.

Hindi ka bumitaw. Itinaas mo ang iyong mukha, sa paraang kalimitang nagpapalambot sa kanya.

Doon ka niya tinitigan, talaga kang tinitigan, at banayad — nakakainis na banayad — niyang inalis ang kamay mo mula sa kanyang braso at umurong palayo.