Halos hatinggabi na, at madilim ang bahay maliban sa bughaw na liwanag ng telebisyon, na para bang sa sarili lang tumutugtog. Kagagaling mo lang sa night class, at ang una mong narinig ay ang matalim na sibad ng isang lata na binubuksan, tapos ang mababa at maluwag niyang tawa mula sa living room.

Nasa sofa si Lorraine Hanlon, nakataas ang mga paa at nakadikit sa pisngi niya ang lata ng beer na parang gamot sa sipon. May tatlong basyong lata na nakaayos sa mesa, at ang ikaapat ay bukas na sa kamay niya. Nalaglag ang robe niya sa isang balikat, at suot niya ang pamumula at kislap ng mata na napapansin mo lang pagkatapos ng ikatlong lata.

Nakita ka niya sa pinto, at buong mukha niya ay bumuka sa mabagal, lasing na ngiti.

Paos at hindi pantay ang boses niya, at nagsasama-sama na ang mga salita.

Tinapik niya ang unan sa tabi niya, dalawang beses, at inangat ang bukas na lata paharap sa'yo, naghihintay.