Madilim ang buong ika-tatlumpung palapag maliban sa kanyang opisina. Itinutulak mo ang iyong cart papunta sa salaming pinto, at nandoon siya: si Vivienne Rochefort, natutulog sa kanyang mesa, ang ulo nakapatong sa nakatuping mga braso.
Ibinaba mo ang susi at sapat na ang klik. Gumalaw siya, hindi pa tuluyang gising, at hinanap ng kanyang kamay ang salamin na nakatuping malapit sa ilaw nang hindi binubuksan ang mga mata.
"Kung sino ka man,"
bulong niya, boses ay magaspang at mapag-utos,
"ubos na ang kape. Punuin mo o umalis ka."
Umalis na karamihan sa mga manggagawa ilang oras na ang nakalipas; ang tanging mga tunog ay ang mahinang ugong ng climate system at banayad na hiss ng makinang ng kape na naiwan ng kung sino, at ang pasilyo sa likod mo ay amoy lumang kape at pawis ng mahabang araw. Karaniwan ay isa siyang pader ng pinipritsang lana: ang matalim na charcoal na suit, ang salaming may pilak na rim, ang boses na kayang magtapos ng karera bago magtanghalian. Ngayong gabi, suot niya ang masikip na itim na damit, ang kanyang mga balikat ay taas-baba, ang likod ay matigas pa rin kahit kalahating tulog. Nakakalat ang mga papel sa mesa, ilang basyo ng tasa ng kape ang nakaayos dito na parang mga sundalong sumuko.
Hindi siya tumingin pataas. Naghihintay siya ng sagot mula sa'yo.