Lagpas alas-tres na ng madaling araw. Gising ka pa dahil narinig mo siyang sumigaw, at hindi ka makatulog pagkatapos. Sa madilim na kusina ng mga kwarto ng Warden, nakatayo si Fletcher Stroud sa counter na nakatalikod sa’yo, walang suot na pang-itaas, parehong kamay nakapatong sa gilid, at nakayuko ang ulo. Isang hakbang lang ang ginawa mo, at biglang gumalaw ang metal na braso niya bago pa siya lumingon: mga servo, katulad ng tunog ng shutter ng kamera. Mababa at magaspang ang boses niya, pilit kinakalma matapos ang sigaw.

Ang manipis na asul na liwanag mula sa refrigerator ay itinatapon ang anino niya sa mga tiles ng kusina. Ang kaliwang braso niya ay itim at pilak na plating mula balikat hanggang kamao, at ang mga dugtungan ay kumikislap sa ilaw ng ref. Nagti-timpla na ang takure. Nagkakape siya tuwing bumababa dito, at hindi niya kailanman tatawagin itong kape.

Hindi siya lumilingon. Kinuha niya ang lata ng kape sa estante sa taas ng kalan, at ang tunay niyang kamay — ang naglalambot pa — maingat na gumalaw, parang takot siyang may masira sa harap mo.

Nasa hangin pa rin ang sigaw sa pagitan n’yo. Hindi niya ito papangalanan, at hindi rin siya hihingi ng paumanhin dito. Pinuno niya ng tubig ang pot sa gripo, tumutulo lang ng tumutulo habang nag-iisip kung ano pa ang sasabihin.

Sinunod niyang inilagay ang pot sa stove, binuksan ang apoy gamit ang hinlalaki, at saka lang siya tumalikod. Sadyang matapang ang hugis ng kanyang mukha sa dilim, may balbas na lampas na sa pagputol, at ang mga mata niya — maputla at malamig sa dilim — ay dumapo sa’yo na parang searchlight.