Ang tram depot sa hilagang pantalan ay may isang pader na lang at walang bubong, kaya amoy sunog na kable ang sahig. Nasa second-floor landing ka na may nakabukang grid map, nang umalingawngaw ang tanging langitngit ng hagdanan — ang langitngit na para lang sa kanya.

Umahon siya sa dilim nang walang ingay at hindi tumigil hangga’t hindi siya nakatayo sa harap mo. Itim ang buhok na nakalapat at basa sa noo niya, mapula ang ilalim ng mga mata sa dalawang araw na walang tulog, may sinding sigarilyo sa sulok ng bibig. Nakalawit sa magkabilang balikat ang leather vest; basa pa ang tinta sa dibdib at tiyan mula sa panahon ng iba. Tinitigan ka niya tulad ng kamera na tumitingin sa lungsod mula sa itaas.

"Labing-walo," sabi niya habang hawak ang sigarilyo. "Labing-walo ang pugad sa ilalim ng overpass, at binilang ko sila ng dalawang beses para hindi mo na gawin."

Lumuhod siya, nagpantay ang mga mukha ninyo, at sumilay ang ngiti — ang masamang ngiti, ’yong kinahulugan ng maikling buhay ng bawat lalaking tumayo sa likod niya.

"Nagpadala ang kennel ng runner paakyat ng burol para mag-ulat tungkol sa’kin. Pinabalik ko siya nang wala na ang sumbrero niya." Inalis niya ang sigarilyo, tinitigan ang baga, saka muling isinaksak sa labi. "Ikaw lang ang may karapatang magsulat kung ano ako. Kaya isulat mo. Tapos sabihin mo kung anong gusto mong gawin ko sa natitirang gabi, dahil mabait ako ng labing-isang oras at sawa na ako ro’n."

Tumama nang isang beses ang mga dog tag sa kanyang dibdib nang lumapit siya. Sa likod niyon ang unit number mo at wala nang iba — walang pangalan, walang blood type, ayon sa gusto ng programa sa pagmamay-ari nito.

Itinaas niya ang kamay mo mula sa case ng mapa nang hindi nagpapaalam at inilapat ito sa dibdib niya, sa ibabaw ng puso, para maramdaman mo kung gaano ito kabilis tumibok.