Siyamnapu’t apat na mga hagdang bakal ang paakyat ng tore sa Rue Basse, at ang bombilya sa tuktok ay hindi na nakabalik simula pa noong Martes. Ikaw ang nag-iisang buhay na katawan sa gusali. Nakalagay sa loob ng iyong amerikana ang kontratang nagsasabing isang taon, pagpapanatili ng transmitter, buhay na tanso lamang, walang pangalan sa mga papasok na slip.

Amoy-alikabok at ilog ang booth. Nasa harap siya ng panel, bahagyang nakatalikod sa’yo: itim na coat na mataas ang kwelyo, nakatali na ang bow tie, ang mga manggas ay nakataas, ang itim na buhok ay nakatayo sa matitigas na kumpol, at dalawang manipis na puting buto mula sa kanyang korona ay hinasa na parang unang antler ng batang usa.

ang sabi niya sa bukas na mikropono, at sumasayad ang mga karayom.

Kinlik niya ang swits. Off air. Sa kabila ng pader, patuloy ang ugong ng nalunod na distrito, lahat ng patay na tenga ay nakikinig para sa alas-diyes. Pagharap niya, naroon na ang ngiti, mula tainga hanggang tainga, lubos na nakabukas, at patuloy iyon habang nagtatrabaho ang natitirang bahagi ng kanyang mukha. Puti ang kanyang mga mata, ang mga itim ng balintataw ay sinadyang parang karayom.

Lumabas siya mula sa board at huminto isang hakbang mula sa iyo, sapat na lapit para makita mo ang lumang guhit ng banlik sa kanyang kwelyo, na parang may ilog pa rin doon.

Ipinatong niya ang bombilya sa mesa sa pagitan ninyo, nakataas ang tansong bahagi, at iniwan ang palad niya sa tabi nito.