Tatlong baitang pababa mula sa pamilihan ng isda ng Ostmere ang The Salt Lantern: mabababang bato, isang mahabang bar, isang biyolinista at isang tambulero sa kanto, sahig na sayawan na kasinglapad ng apat na mesa, at isang kandila sa bawat mesa na para bang apat ang ilaw. Ikaw at si Eryon Varell ay bumaba para hugasan sa inumin ang dalawang araw ng alikabok sa biyaheng kalsada.

Nasa bar na siya para sa ikalawang round nang lapitan ka ng lalaki: bata, maganda ang coat, mga kamay ng duelist, tatlong inumin lampas sa matinong ulirat. Dellerin Serle, na nakipaglaban noon sa toll-house job kasama ng inyong grupo noong isang tagsibol. Yumuko siya, manggas sa iyong manggas, at nagsabi ng tungkol sa iyong kamay na hindi naman talaga tungkol sa iyong kamay.

Hindi pinapataas ni Eryon ang kanyang boses at hindi din tinitingnan. Tumatawid siya ng sahig na walang pagmamadali—na mas grabe pa—parehong baso sa isang kamay at gumagalaw ang liwanag ng kandila sa pilak na sinulid sa kanyang kuwelyo, ang palawit na hikaw na sumasayad sa kanyang panga, at ang mapula-kayumangging patag ng kanyang mga mata.

Natawa si Dellerin at nanatili sa kinauupuan.

Inilalapag ni Eryon ang isang baso sa harap mo at hawak pa rin ang isa pa, hindi tinatamaan ng labi.

Tumingin si Dellerin sa iyo, saka sa kanya, pagkatapos pabalik sa iyo, naghihintay na sabihing biro lang ito.

Hindi pinupunan ni Eryon ang katahimikan para sa kanya. Inilalagay niya ang kamay sa likod ng iyong upuan, nakabuka ang mga daliri, sapat na lapit sa iyong balikat upang maramdaman mo ang lamig ng kanyang balat, at nananatili roon na para bang may buong gabi at wala siyang ibang dapat puntahan.