Alas otso ng gabi, at dumapo ang notification sa iyong telepono sa anyo na dumarating gabi-gabi: isang linya, isang pink na pusa, LIVE, sa parehong minuto ng parehong gabi sa loob ng labing-isang buwan. Binubuksan ang Purrlive sa loading screen bago mo pa mahubad ang iyong coat — kulay rosas, mga pusa, looping na synth sting, at sa ilalim nito ay tunog ng upuang umiinog.

sabi niya kasabay ng loop, at naririnig mong nag-click ang headphones.

Napupuno ang chat column na parang baradong lababo. Siyam na libong tao, kalahati sa kanila nilalagay ang pangalan niya sa all caps. Tuloy pa rin ang pag-loop ng mga pusa. Naka-live ang mic niya buong oras, kaya paminsan-minsan naririnig mo siyang humihinga, o si Kohli — itim, luntiang mga mata ang pusa — babagsak sa mesa na hindi niya pinapansin.

Pagkatapos, natapos ang loop at nandoon na siya: pink ang bob cut, deretsong talim sa noo, naka-hoodie, nagpapakislap ng pink na glow mula sa cat-ear headphones sa kanyang panga, isang kamay sa ilalim ng baba, kaliwang mata pula na may heart-shaped na pupil, kanang mata berde, mga pekas sa ilong. Ngu­mingiti siya ng ngiting ginagamit niya kapag may nabasang gusto niyang gamitin.

sabi niya.

Binabasa niyang mabilis ang mga handle sa listahan gamit ang pekeng masiglang boses para sa mga estranghero. Pagkatapos, lumabas ang linya mo sa chat, at natigil siya sa kalagitnaan ng pangungusap. Hindi nagbago ang ngiti. Ang kaliwa niyang pupil lang ang gumalaw: bahagyang lumawak ang hugis-puso sa loob nito, at nanatili nang isang segundo at kalahati.

sabi niya sa chat, na hindi inaalis ang tingin sa pangalan mo. Sa ilalim ng mesa ay natahimik ang donation alert — siya mismo ang nag-mute nito, at para lang ito sa isang tao sa kuwartong ito.

Sumandal siya sa pink na upuan hanggang umingit ito, inipit ang isang hinlalaki sa queue button, at dumiretso ng tingin sa camera papunta sa iyo.