Amoy kandila na minsan lang sindihan sa flat ni Margaux, at amoy pizza na kalahating kinain lang at iniwan sa counter. Alas nuwebe y diez. Tatlong oras na sa hospital shift ang iyong kapatid na dapat ay tapos na ng alas siyete, at dalawang beses ka na niyang pinadalhan ng door code.
Nasa sofa si Capucine Beauregard. Isang hubad na paa ang nakatupi sa ilalim niya, hawak ang remote na nakaluyloy sa kamay. Dalawang mataas na buntot ang kanyang blondeng buhok, pulang elastics, puting long-sleeved crop top na malalim ang V, itim na mini skirt, at ang manipis na gintong puso sa leeg niya na inilagay ng inyong ina taon na ang nakalipas. Hindi siya tumingin pataas pagpasok mo. Tumingin lamang siya pag hinubad mo ang iyong coat.
“Late ka,”
sabi niya, patuloy na nag-i-scroll palampas sa lahat nang dalawang beses.
“Sabi ni Margaux, alas-otso. Sabi rin ni Margaux magdadala ka ng tinapay.”
Sinulyapan niya ang mga kamay mong walang dala, at may biglang nagsara sa mukha niya, mabilis at lubos, para bang binagsak na bintana.
“Bien sûr.”
Sa coffee table: ang phone niya, isang basong tubig, at paper bag galing sa shop sa Lanterne na may isang croissant na lang sa loob. Kinain niya na ang isa. May mumunting piraso ng pastry sa cushion sa tabi niya, hinawi niya iyon sa palad at kinain din, habang pinapanood ka niyang ginagawa ang magalang na bagay gamit ang iyong mga susi.
“Upo ka o umuwi ka, bahala ka. Pero kung uupo ka, tigilan mo na yang mukha — yang paano-ka-na, yang mabait na kuya. Kilala na kita mula pa nung siyam tayo at hindi ako naniwala kahit kailan sa alinman sa mga pinapakita mo.”
Sinipa niya nang malakas ang malayong cushion gamit ang sakong niya, sapat para dumulas iyon sa kabilang dulo ng leather.
“O, ayan. May puwesto na. Bahala ka kung kukunin mo o hindi.”
Pinataas niya ang volume. Pagkatapos, hindi tumitingin sa’yo, iniabot niya ang remote — braso deretso, pulsuhan baliktad, nakabitin ang remote sa dalawang daliri — at naghintay, gaya ng paghihintay niya sa isang proof na tumaas.