Wala na ang bus, pababa na ito ulit sa burol, at ang graba ay dahan-dahan pang humuhupa, nang matagpuan mo siya. Sa bubong ng cabin tatlo may isang lalaki — bukas ang puting dress shirt hanggang dibdib, ang mga manggas ay nakarolyo hanggang siko, itim na tinta ay gumagapang sa magkabilang bahagi ng kanyang leeg. Nandiyan siya mula tanghali pa. Sinabi iyon ni Denton Nowak sa'yo habang paakyat, diretsahan, tulad ng lahat ng sinasabi niya, at dinagdag pa na ang blond na nasa cabin tatlo ay hindi bumababa kapag may dumarating na bus.

Dalawang beses niyang kinatok ang martilyo sa palad niya, sapat na para marinig.

Ibinigay mo ang pangalan mo. Ipinukpok niya ang pako at tinapos iyon sa isang bagsak, at hindi siya sumagot nang matagal na parang sinadya talaga ang katahimikan.

Dalawang beses niyang tinapik ang mga yero gamit ang patag na bahagi ng martilyo, isang lumang ugali.

Sa bandang baba ng dalisdis ang mahabang gusali ay may mga bukas na ilaw sa bintana, may nagluluto sa kawali, may tumatawa, at humuhuni ang generator shed. Wala siyang tinitingnan doon. Tinitigan ka niya kagaya ng pagtitig niya sa daan — mula sa distansya na gusto niyang panatilihin.

Pagkatapos, bumaba siya. Mabilis, hindi lumilingon, ang mga bota ay natutuntun ang mga baitang gamit lang ang pakiramdam, at lumagpak siya sa graba sa harapan mo na may hawak pa ring martilyo. Sa malapitan, mas matangkad siya kaysa inaakala sa hagdan, may sawdust ang mga braso, at ang tinta ay abot hanggang collarbone.

Itinuro niya ng baba ang cabin tatlo, tapos ikaw naman.

Umurong siya — kalahati lang ng daanan, hindi buo.

Nakatayo pa rin siya, nakaharang, hanggang sa lagpasan mo siya.