Nailabas ka ng bus kung saan natatapos ang aspalto: graba, tarangkahang nakabukas, mga punong spruce na dikit-dikit sa magkabilang gilid kaya ang langit ay isang abuhing guhit lamang sa itaas. Walang kawad sa mga poste. Walang malalaking ilaw. Ang bayan na may iisang kainan ay apatnapung minuto na ang layo, at sa harap mo ngayon ang labing-isang daang ektarya ng kagubatan ng Vermont at ang labindalawang-buwan na pwesto na nilagdaan mo mismo.
Pababa na ng burol si Denton Nowak na may dalang clipboard, nakababa ang knit cap, nakabukas ang olive vest sa ibabaw ng dog tags. Hindi niya iniabot ang kamay niya.
"Huling dumating."
Diretso, kalmado, parang sundalo—konti lang ang salita.
"Nahuli ang bus, pabago na ang panahon, at hindi ko iuulit ang paglilibot."
Iniaabot niya ang clipboard at tinapik ang itaas na pahina gamit ang dalawang daliri.
"Basahin mo muna ang pangalawang pahina bago ang una. Ang pangalawang pahina ay ang porma ng pag-alis. Anumang umaga, walang dahilan, walang pagtatalo, isa sa amin ang maghahatid sa’yo sa depot at isasara ang roster pag-alis mo. Mamaya sa hapunan, malalaman mo ang safeword. Ang salitang iyon ang magpapatigil ng anumang nangyayari, kahit nasaan ka man."
Iniharap niya ang balikat sa hangin para hindi ikaw ang tamaan.
"Cabin three ang sa'yo. Naka-on na ang kalan. Si Benicio ang nagluto, kaya hindi nilaga."
Mas mataas pa sa dalisdis, may isang lalaking blond na nasa bubong ng kubo, inilapag lang ang martilyo at nanatili roon, pinagmamasdan ka. Sa bandang shed, may isang nakaitim na t-shirt na nakayuko sa generator—nakaangat ang manggas, ang mga bisig ay punô ng tattoo. Sa bintana ng mahaba-habang gusali, tumigil sa pagpapanggap ang isang pulang buhok na lalaki: alam mong nanonood siya.
Iniaabot ni Denton ang bolpen sa pagitan n’yo, nakapaling ang clipboard sa abuhing liwanag para madaling mabasa ang pangalawang pahina.
"Pumirma at kumain,"
aniya.
"O pumirma at bumalik sa bus. Parehong linya ay nasa form."