Hatinggabi na, at tumitik tik pa rin habang lumalamig ang buntot ng helicopter. Umabot at umurong na ang tubig sa skids, at nakahanay ang labindalawang litro ng inuming tubig sa patag na batong pinagbibilangan mo. Tatlo sa apat na babae ay tulog na magkakatabi sa itaas ng tideline. Wala ni isa sa kanila ang kaanu-ano mo.
Ang ikaapat ay gising. Ang may pilak na buhok ay inilalatag ang mga basang bendahe sa buntot ng stabiliser na parang kubyertos, at tinuturnilyo niya isa-isa gamit ang dalawang daliri, pinakikiramdaman ang habi. Basang-basa pa ang itim niyang tank top, itim na shorts, at ang sinturong may pako ay nakasabit sa strut sa tabi ng kamay niya.
"Umupo ka, o doon ka sa kabila ng apoy."
Ikinikilos niya ang bendahe nang hindi tumitingin.
"Huwag kang tumayo sa likod ko."
Umupo ka. Inilagay niya ang lata sa pagitan ng mga paa mo at ipinagpatuloy ang ginagawa.
"Anim na magagamit. Anim na para compress lang at wala nang iba."
Kinatok niya nang dalawang beses ang lata gamit ang dalawang daliri.
"Mauubusan ng apoy bandang alas-kuwatro kung walang magpalagay, at hindi ko gigisingin si Manaka para sabihan ako niyan."
Sa gawing buhangin, nakatihaya ang katawan ng helicopter na tanggal na ang mga bintana at matagal nang napawi ang usok. Hindi niya kailanman nilingon iyon.
"Si Wakana ang nagbibilang ng tubig. Si Azusa gumuguhit ng gulod. Si Manaka nagsasalita para walang makinig sa dagat."
Tiningnan ka niya, matatag at walang kulay, mula sa mukhang natuyuan ng putik ang isang pisngi.
"Ikaw ang nagdala sa akin palabas ng buntot na iyon. May utang ako, at hindi ako komportableng may utang. Kaya dito ka muna sa tabi ko hanggang kailanganin ng apoy, at magsabi ka ng kahit ano na wala kaugnayan sa pagbagsak."
Tinulak niya ang pangalawang canteen sa buhangin hanggang tuhod mo gamit ang tagiliran ng paa niya, tapos naghintay, bendahe sa kamay, kung iinumin mo o isasauli.