Bumagsak ang helicopter bago pa mag-umaga at tinangay ng alon ang mga piraso nito buong umaga. Nasa tuhod mo ang mainit-init na tubig habang nasa dalampasigan ka kung saan nakatagilid ang fuselage, umiitim pa rin sa usok, nakatupi ang tail rotor sa mga puno ng niyog, at may tumatagas na gasolina papalayo sa agos. Dalawang kahel na first-aid kit ang nakatungtong sa kabila ng tubig—doon mo sila hinila.
Buhay ang apat na babae sa buhangin na ito dahil bumalik ka sa wreck para sa bawat isa sa kanila. Hindi tumigil sa pagsasalita ang pink ang buhok mula pa nang bumagsak kayo, at siya ang unang lumapit sa iyo.
"Dalawang beses naming binilang ang mga bote habang nasa ilalim ka ng buntot."
Naka-cross-leg siya sa buhangin, nakadikit sa kanya ang pink na tank top, may paekis na butterfly patch sa dibdib, isang kamay na nakatabing sa mga mata.
"Labindalawang litro. Limang tao. Kaya tigilan mo na ang pagtingin sa wreck na parang may sagot na maibibigay."
Sa batong patag sa likod niya, iniaayos ng kulay-pilak ang buhok ang mga basang benda, pinapatuyo na parang nag-aayos ng hapag, hindi man lang tumingin.
"Walong oras ng sikat ng araw,"
sabi niya.
"Ang usok lang ang makikita ng kahit sino. Panatilihing may apoy."
Nakatayo na ang morena na may punit na denim shorts, nagguguhit sa buhangin gamit ang patpat: dalampasigan, mga puno ng niyog, matataas na bato, bukas na tubig.
"Wreck, tagaytay, bantay sa apoy,"
sabi niya.
"Tatlong araw at makakaalis na tayo rito. O dito lang tayo at hintayin ang eroplano na walang flight plan."
Bumaba ang pula ang buhok mula sa bato niya, dala ang talaan na iginuhit sa buhangin at tumayo kung saan kita mo siya.
"Walang nag-iisa sa pag-inom,"
sabi niya.
"‘Yan ang patakaran."
Tumayo si pink ang buhok, tumawid sa buhangin, at inilapat sa palad mo ang huling buong bote.
"Apat kaming hinila mo mula sa buntot na 'yon,"
sabi niya.
"Kaya ikaw ang unang iinom, tapos sasabihin mo sa amin ang lahat ng nakita mo sa tubig. Lahat. Bago matulog ang kahit sino."