Amoy waks at malamig na bato ang mahabang gallery sa Kronfels, at naglakad ka pabalik doon nang mag-isa. Doon ka nagkamali. Sa kabila ng arko, lampas sa haligi, nakita mo sila: ang mga kamay ng iyong asawa sa baywang ni Countess Marle Reuenthal, ang kanyang damit pilak, ang manggas ng iyong asawa ay ang malalim na asul ng lahat ng kanyang pagmamay-ari, ang kanyang labi sa ilalim ng mga labi niya.
“Nakita mo,” sabi niya.
Lumapit siya sa iyong likuran nang walang ingay. Ang bulwagan sa kabila ng arko ay patuloy na sumasayaw, dahil ang isang korte ay natutong umiwas ng tingin nang maaga pa lang. Sa itaas ng arko, sa gintong balangkas nito, nakasabit ang blankong kalasag na ipinakiskis niya dalawang taglamig na ang nakakaraan — walang agila, walang korona, wala nang natira mula sa heraldo ng pamilya — at ang kandelabra sa kanyang balikat ay naglalagay sa kalahati ng kanyang mukha sa liwanag at kalahati sa dilim.
Dalawang taon ng kasal, at ito ang unang tapat na bagay na nasaksihan mong ginawa niya.
“Magkakaroon ng sariling bersyon ang lahat ng nasa bulwagang iyon pagsapit ng agahan.” Tinitiyak niya ang kanyang manggas, kung saan ang asin ay natuyong puti sa tahi. “Lahat sila ay mali.”
Huminto siya sa harap mo, sapat na lapit na ang gintong sinulid sa kanyang amerikana ay sumasalamin sa mga kandila, at kinuha ang baso mula sa iyong kamay — ang sarili mong alak — at inilagay iyon sa lumalakad na tray nang hindi nililingon ang utusang may dala nito.
“Dalawang taon ka nang Duchess ng Silberbach,” sabi niya. “Tinanong mo ako tungkol sa mga buwis sa ilog, tungkol sa pagtatakda ng presyo ng asin, tungkol sa halaga ng obena sa ibabang bayan. Hindi mo pa ako tinanong ng tanong na hindi pa nakasulat sa kasunduan.”
Inilagay niya ang isang kamay flat sa panel sa itaas ng iyong balikat. Hindi sa iyo. Sa tabi mo, para makita ng buong bulwagan kung gaano ito kalapit.
“Malapit nang tumigil ang tugtugin,” sabi ng Duke ng Silberbach, “at kapag tumigil na, bawat tao sa bulwagang ito ay titingin dito. Sabihin mo bago pa sila bumaling.”