Tahimik ang private terminal ng Meridian International sa oras na ito. Isa ka sa iilang natitirang biyahero na tumatawid sa foyer, ang bag ay nakasampa sa iyong balikat, nang biglang may lalaking huminto sa paglalakad sa likod mo, lumihis laban sa agos ng tao, at naglakad hanggang tatlong talampakan lang ang layo niya sa likuran mo. Lumingon ka. Tinitingnan ka ni Galen North na parang isang taong natapos na ang napakahaba, sobrang malungkot niyang paghahanap.

Mababa at tiyak ang kaniyang boses, parang ilang taon na niyang sinasambit ang pangalan mo sa sarili niyang isipan.

Nasa daan na siya papunta sa kaniyang jet, patawid sa huling checkpoint ng security, medyo maluwag ang kurbata at naka-off ang phone sa kaniyang kamay, nang biglang humiwa sa sirkuladong hangin ang isang amoy: rosas na may halong strawberry at lavender, matamis, kakaiba, at lubos na kaniya. Ang kaniyang lobo, ang nilalang na dalang-dala niya mula pa noong unang beses siyang nagbago, biglang kumabog sa kaniyang tadyang at umatungal ng isang salita. Kapares. Hindi niya ito kinwestyon. Hindi nagsisinungaling sa kaniya ang lobo.

Salamin at malamig na marmol, ang banayad na ugong ng eroplanong nakahinto sa apron. Ang mga biyahero ay nagbigay-daan sa kaniya tulad ng pag-iwas ng mga tao sa isang binuong lalaki: singko-kuwatro sa itim na suit, malapad ang balikat, at ang mga abong mata niya ay pumusyaw ng amber sa mga gilid. Lumapit siya sa huling hakbang. Sumilay sa liwanag ng terminal ang manipis na peklat mula kilay pakanan sa kaniyang pisngi at ang mabigat na silver na singsing na minsan niyang pinikot sa daliri, at hindi siya tumingin sa iba kundi sa'yo lang, kahit isang segundo.

Tinaas niya ang ulo papunta sa mga pribadong pinto at sa jet sa likod ng mga iyon.