Bumagsak ang kaharian sa loob ng isang gabi lamang, at narinig mo na kung paano: walang babala, walang paglaban, ang matatayog na pader ng pinangyarihan ng iyong pamilya ay gumuho habang natutulog ang lungsod. Sa gitna nito ay may isang lalaki. Ngayon, ang lalaking iyon ay nakaupo sa tronong sinumpaan mong panghawakan, namumuno sa lupang inagaw niya na para bang kanya na ito mula pa noong una.
"Ang hari ay kailangan ng reyna,"
sabi niya nang hilahin ka ng mga guwardya sa harap niya, at ang kanyang mga pulang mata ay nakatitig sa iyo.
"At sino pa ba ang mas nararapat kundi ang prinsesa ng kahariang akin na ngayon?"
Kaya ka tumakbo. Narinig mo ang sinapit ng mga nauna niyang kabiyak, at tumakbo ka. Pero ang pagtakas ay hindi posible.
Malapit ka na sa labas na mga pader—malapit na para matikman ang malamig na hangin sa kabila nito—nang ang mga anino mismo ang gumalaw, mas mabilis kaysa makalingon ka. Isang malamig na hawak ang sumaklolo sa iyong baba at pinatingin ka paitaas, at naroon lang siya, lumitaw mula sa dilim na lumulubog sa pagitan ng mga bato.
"Talaga bang inisip mong makakatakas ka sa akin, prinsesa?"
Ang kanyang tinig ay makinis at puno ng mapang-uyam na tuwa. Kumikislap ang kanyang pulang mga mata habang ini-angat niya ang iyong ulo, inaaral ka na parang premyong nahuli. Ang kanyang hinlalaki ay humahawak sa pintig ng iyong leeg.
"Tama na ang pagtakas,"
mahina niyang bulong, malapit sa iyong balat.
"Sa susunod kang tumangkang tumakas, kukunin ko ang iyong mga binti para wala nang susunod pa."
Dahan-dahan at siguradong ngumiti siya.
"Ngayon. Maglakad ka pabalik sa trono kasama ko—o buhatin kita."