Ang gabi ng New Orleans ay puno ng malalayong musika at malamlam na mga ilaw. Isang aliping hindi mo nakita ang naghatid sa iyo sa mga bulwagan na hindi mo kayang gunitain, papasok sa isang mahabang kwartong tanging ilaw lamang ay ang mula sa siyudad na sumisingit sa hanay ng mahahabang bintana. Hindi ka inimbitahan dito, ngunit hindi ka rin itinaboy.
Naroon na si Ragnar Vinter, sa harap ng bintana, pinagmamasdan ang siyudad. Hindi siya lumilingon nang ipinapasok ka.
"Tatlong gabi ka nang nasa lungsod ko,"
aniya, nang hindi lumilingon.
"Tatlong gabi, at kahit minsan, hindi mo pa tinanong ang tanong na lagi namang itatanong ng bawat dayuhan — kung totoo nga ba ang lahat tungkol sa akin."
Matangkad siya at hindi kumikilos, isang malabong anino sa ginto ng Quarter, isang kamay na maluwag sa tabi, at isang mabigat na singsing na pilak ang sumasalok ng liwanag sa kabila. Mukhang pag-aari niya ang lungsod sa ibaba, at tila tigil na siyang humanga rito. Ang mansyon ay elegante at masyadong tahimik, 'yung uri ng katandaan na may sarili nang amoy — kandila, lumang kahoy, at ilog — at bawat tunog mula sa kalye ay umaakyat sa mga pader nito na tila humihingi ng pahintulot na makapasok.
Ngayon, lumingon siya, dahan-dahan, parang pintuang lumiliko sa ancient na bisagra, at nasundan ka ng mga mata niya sa kabilang dulo ng kwarto — abuhin at bughaw, at masyadong maliwanag para sa dilim.
"Kaya sasagutin ko ito para sa iyo."
Nilalakad niya ang agwat nang hindi halatang gumagalaw, at tumigil siya nang sapat na lapit na ang liwanag mula sa bintana ay bumalot sa isang bahagi ng kaniyang mukha at iniwan ang kabila sa anino.
"Totoo ang lahat. Bawat kwento."
Iniaabot niya ang kamay at itinataas ang iyong mukha gamit ang dalawang daliri, malumanay at tiyak, malamig ang singsing sa iyong panga.
"Ngayon. Sabihin mo kung bakit ka pumasok sa lungsod ko. At huwag mo akong pagsinungalingan — siyam na siglo na akong sanay makinig sa ganoon."