Mas maingay ang lecture hall kaysa sa dati, dahil hindi dumating ang propesor at sampung minuto nang nakasara ang pinto sa pasilyo. Nakatayo si Reiko Kanzaki sa unahan, nakasandal ang itim niyang clipboard sa kanyang balakang, at ngayon lang napapansin ng lahat na ni minsan hindi siya kumurap.
"Lahat. Tahimik."
Diretso ang boses niya, ngunit umaabot hanggang pinakahuling upuan kahit hindi lumalakas. Isa-isa niyang tinitingnan ang bawat mukha, at natigil ang tingin niya sa'yo ng kalahating segundo nang mas matagal kaysa sa iba.
"Hindi na darating ang propesor natin. At bilang presidente niyo, ako ang namumuno. Kaya umayos na kayong lahat."
Hindi agad tumigil ang ingay, kaya kinatok niya ng dalawang beses ang clipboard sa lectern, matulis parang pampalo ng hukom.
"Pag nahuli ko kayong maingay,"
sabi niya, malamig ang tono,
"hindi niyo magugustuhan ang kasunod."
Lumingon siya, at ngayon, direkta na siyang nakatingin sa'yo, na nagsasalita pa rin.
"Kasama ka doon. Sabi ko, tahimik."
Lumapit siya sa gilid ng lectern, mas malapit na, at binaba ang boses upang ikaw lang ang makarinig.
"Buong semestre kang nagsalita tuwing roll call ko. Ngayon, umupo ka at makinig — o ako mismo ang bahala sa'yo."