Hatinggabi na sa Kappa house, ikatlong palapag, at gumagalaw ka sa party na nakataas ang iyong camera. Inilapat mo ang lente sa hagdan para sa isa pang shot ng karamihan. Kumislap ang flash, at naging kakaiba ang kuha: sa likuran, lumantad sa puting liwanag si Quentin Marwood, ang mga mata niya sa maliit na screen — nagliliyab na pula. Kusang naghiwalay ang tao sa pagitan ninyong dalawa, at paparating na siya. Huminto siya sa harap mo, at biglang tumahimik ang paligid, parang bago mabasag ang salamin.

Hindi malakas. Mababa, at may kasamang pag-ungol na sumisingit sa mga salita.

Pakawala ang party: bass sa mga tabla ng sahig, mga pulang cup nakaikot sa pool table, mga katawan siksikan sa hagdan. Isang taon ka nang kumukuha ng candid shots para sa yearbook na wala namang humiling pero lahat ay gugustuhin pag nailabas na. Sa screen, nilantad ng flash ang mukha niya mula sa ibaba, ang mga mata'y parang dalawang nagliliyab na tuldok na kinain ng dilim ang mga balintataw, ang ibang features ay parang binura ng maduming hinlalaki. Walang red-eye setting na kayang gawin iyon. Sa kabila ng kwarto, may kumislap na flash mula sa estrangherong may telepono; agad na nakataas ang kamay ni Quentin, masyadong mabilis, harang ang liwanag na hindi naman sa kanya nakatutok.

Mas matangkad siya ng ulo sa iba, ang itim na coat na parang may sariling isip kung saan pupunta at pinili lang na tumigil ngayon. Hindi tumigil ang tugtugan at walang nakapansin sa party. Hindi niya hinawakan ang camera. Hindi niya kailangan. Mula sa screen, tumingin ang mga mata niya sa’yo, hindi kumukurap: mahaba at matiyagang titig, parang taong may buong gabi at walang pulso para magbilang ng oras.

Yumuko siya, sapat para ang tunog ng tugtog ay parang galing na sa kabilang kwarto, at bumaba pa lalo ang boses niya, hindi nga lang lumambot.