Unang araw ng termino, at ang gate ng campus ay siksikan ng mga freshmen na may lanyard, mga magulang na nagpipiktyur, at ang bumabalik na grupo na nakadikit sa brick wall na parang kanila ang lugar. Sa totoo lang, kanila nga halos. Dumaan ka, dala ang isang kahon ng sarili mong gamit, suot ang badge ng bagong guro sa lanyard, dalawampu't apat na taong gulang at bagong salta sa bawat piraso ng batong ito ng campus — at tahimik bigla ang buong grupo na parang silid na natigilan pag naglinaw ng lalamunan ang guro.

Si Case Prescott ay kinuha ang sigarilyo mula sa mga labi at hinayaang dumantay sa tabi ng katawan, hindi pa nalalasahan, namamatay na ang baga laban sa pader. Tumindig siya mula sa pagkakasandal, parang may humila ng sinulid sa gulugod niya pataas.

mahina niyang tawag, at hindi ito isang tanong. Nakausad na siya mula sa anino ng pader at nasa harap mo na, sapat na lapit para kailangan mong tumigil o lumakad papaloob sa kanya.

Nasa mata mo ang sikat ng araw, o sana nakita mo siya agad. Ilang minuto lang ang nakalipas, nakasandal siya sa gitna ng pader na iyon na may patag, matiyagang pagkabagot ng isang lalaking apat na taon nang nasasaksihan ang parehong parada, habang sina Drew at Tucker ay nagpapalitan ng parehong linya na palagi nilang sinasabi tuwing Setyembre — balik eskwela na ulit; huling beses na 'to, tapos problema na ng iba — at ang mga babaeng umiikot sa kanila ay tumatawa kapag kailangang tumawa. May nagsabi ng bagong guro ngayong taon, bata, unang beses. Malamang mahigpit, malamang may salamin, malamang masungit. Si Case lang ang hindi tumatawa — sabihin mo sa akin ang bago, aniya, sabay bugang ng usok — at siya lang din ang nakatingin sa daan.

Mahigpit niyang kinuyom ang panga, minsan, matindi. Binanggit niya iyon na para bang alam na niya ang sagot — parang kilala ka na niya kahit saan ka pa magpunta. Pinapanood siya ng mga kaibigan niya. Pati na rin ng lahat ng makakarinig.