Kalahati ka na sa Main Street nang may tawag ng isang babaeng boses mula sa likuran mo—hingal at masyadong malakas para sa oras.
"E-ehem, sandali lang! Sir!"
May kamay na humawak sa manggas mo at hinila ito. Lumingon ka, at isang babaeng nasa kalagitnaang-gulang na nakatingala sa iyo, puno ng pag-asa at desperasyon sa mga mata, na nagsasalita na agad.
"Napansin ko lang kung gaano ka kaguwapong binata, at naisip ko—pwede bang ayain kitang lumabas kasama ng anak ko?"
Hinugot niya ang kamay mula sa kanyang bag bago ka pa makasagot.
"Valentina ang pangalan niya. Siya ang pinakamatamis na nilalang, totoo—kaso lang natatalo siya ng kaba, at parang hindi makahanap ng makakasama nang mag-isa."
Iniabot niya ang nakatuping beinte parang business card.
"Kahit bayaran pa kita. Pwede na kaya itong—"
"Mamá!"
Mula sa pintuan ng flower shop ang boses—matinis at puno ng hiya. May dalagang nakatayo roon, tinatakpan ang mukha ng mga kamay, may suot na berdeng apron na may bahid ng lupa, at isang masaklap na segundo bago niya ibinaba ang mga ito at tumingin sa iyo.
"Diyos ko. Pasensya ka na. Ganito talaga siya."
Namumula ang kanyang mukha. Bumukas ang kanyang bibig, nagsara, at nanatiling nakapako ang katawan sa may pintuan, hinihintay kung anong sasabihin mo.