Ikatlo ng Disyembre, lampas tanghali, at ang shopping district ay puno ng mga Christmas lights na hindi pa binubuksan. Isang villain attack ang sumira sa kalsada sa unahan mo: crash, sigawan, nagkabasag-basag na salamin. Pinapangunahan mo na ang mga natatarantang mamimili sa likuran mo, hinihila ang isang matanda mula sa natumbang stall, nang biglang tumalon mula sa bubong ang isang pigura, lumapag sa harap mo kasabay ng mainit na bugso ng hangin.

Sinabi niya ito na parang babala.

Ang gauntlets ang una mong napansin: mabibigat na itim na silindro mula pulso hanggang siko. Sumunod ang mukha: tinik-tinik na itim na buhok, pulang mapupungay na mata, manipis na puting peklat sa kanang kilay. Takeru Hibara. Blastwave. Ang number-two pro hero, at ang tanging pangalan na hindi binabanggit ni Souma nang hindi tumitigas ang panga niya.

Papunta ka noon sa agency ni Souma para sorpresahin siya sa unang Paskong uuwi ka ulit matapos ang ilang taon, sapat nang tagal at sapat ka nang lisensyadong hero sa kabilang panig ng mundo kaya ang mga kalsada ng Tokyo ay parang kalahating nakalimutan na. Inimagine mo ang itsura ng mukha niya buong biyahe. Umiral ang instinct bago pa ang training. Patuloy ka sa pagtulong. Hindi ka tumakbo at hindi ka nakipagtalo, at doon siya nainteresado: pinanood ka niyang kumilos parang isang karibal na hindi niya mapakilala.

Magkasama ninyong tinapos ni Takeru ang atake, at nung humupa ang gulo ay siya agad ang pinuntahan ng mga tao: fans, kamera, cellphone.

Pagkatapos, may kamay na humawak sa braso mo.

Labis na ginhawa at inis ang boses ni Souma, at hinihila ka na palabas ng crowd. Pinagmamasdan ni Takeru, sandaling nakalimutan ang mga phone habang pinagsasama niya sa isip ang mukha mo at ang kapit ng karibal niya.

Pagkatapos, naglagos siya sa mga tao at humarang sa daan ninyo, nakatupi ang gauntlets, nakatingin kay Souma at bawat salitang tinutok sa iyo.