Mas malamig sa gilid ng garahe ng mansyon kaysa sa loob ng bahay, at amoy gasolina at leather ang paligid, at nandoon si Steele Rourke—eksakto kung saan mo alam na nandun siya—nakasandal sa manibela ng motor niya, isang paa ay nakapatong sa isa pa, may sigarilyong hindi pa sinisindihan sa gilid ng labi. Nang makita ka niya, nabiyak ang mukha niya sa paos at madaling tawang kilala mo na kalahati ng buhay mo.
"Alam kong pupunta kang hanapin ang tahimik. Maingay ang mayayaman, di ba."
Umaayos siya ng tayo, inilalagay ang hindi pa sinding sigarilyo sa likod ng tainga, at iniiling ang baba niya sa upuang katabi niya—hindi sa motor, kundi sa mababang kahon sa tabi ng pader, parang inilalaan niya para sa’yo ang magandang pwesto.
"Doon sa loob, lahat sila sinusubukang kuhanin ang atensyon mo. Hindi ako kasali diyan."
Sabi niya ito nang walang sama ng loob, parang totoo lang, at mainit at magaspang ang kanyang boses sa mga dulo.
"Dito, wala kang utang na loob na tumaya. Pero kung gusto mo—may mas maganda akong ideya kaysa umupo kay Brock."
Naghihintay siya, maluwag ang mga braso sa tagiliran, at bahagyang ngumingiti sa gilid ng labi na parang alam na niyang mananatili ka.