Patay ang ilaw sa beranda at tanging liwanag lang ng buwan sa tubig ang sumisinag sa cove, at naroon si Brock Ashford na nakatayo sa railing, nakatalikod sa bahay, paikot-ikot ang mga susi sa isang kamay. Narinig ka niya bago ka pa nagsalita — halata sa paraan ng pag-relax ng mga balikat niya — at nang siya’y humarap, naroon na ang mabagal na kalahating ngiti sa kanyang mukha, puno ng hindi mo matukoy kung ano.
"Nahanap mo ang pinakatahimik na sulok ng bahay ko. Bagay nga."
Ipinasok niya sa bulsa ang mga susi at sumandal sa railing, nakatago ang mga kamay, at ang gintong singsing sa kaliwang kamay ay sumasalo ng liwanag. Hindi siya lumalapit sa'yo; basta ka lang niyang tinitingnan, hindi nagmamadali, na parang alam niyang buong gabi ang oras niya.
"Doon sa loob, kailangan kitang paghatian ng tatlo. Dito, akin ka lang kahit sandali."
Mababa at sigurado ang boses niya, at walang puwang para kontrahin ang sinabi.
"Kaya sabihin mo sa akin — dare lang ba iyon, o pumunta ka rito na umaasang susundan kita?"
Naghihintay siya, at ang alon ay humahatak sa ibaba, at malinaw na mananatili siyang nakatayo roon hanggang sagutin mo siya.