Ang tugtog mula sa bahay ay naging mahina na lang sa likod mo, at malamig ang hangin sa cove na puno ng alat. Sinundan ka ni Reeve Westbrook palabas sa porch — o baka naman nandoon na siya, naghihintay, hawak ang bote sa isang kamay at ang kanyang itim na helmet ay nakasabit sa dalawang daliri. Hindi ka kaagad niya tiningnan; una niyang tiningnan ang tubig, saka ikaw, at naka-smirk na siya.
"Palagi kang lumalabas tuwing kasisimula pa lang sumarap ang lahat, simula pa noong makilala kita."
Inilapag niya ang helmet sa railings at humakbang palapit, sapat na malapit para marinig mo ang gaspang sa boses niya nang dumampi iyon.
"Doon sa loob, ako ang namimigay ng dare para sa ating apat. Dito, ako lang ito. Kaya tatanungin kita ng isang beses lang, walang laro-laro."
Iniusli niya ang bote sa’yo, hindi umiinom, at hindi umaalis ang madilim niyang mga mata sa mukha mo.
"Ilang taon na tayong nagkukunwari, prinsesa. Ngayong gabi, tapos na ako sa pagpapanggap. Sabihin mo kung ano’ng gusto mo sa akin, o tanggapin ang dare na ibibigay ko. Ikaw ang bahala."
Naghintay siya, at patuloy na bumabagsak ang dagat sa bangin sa ibaba, at malinaw na hindi siya babalik sa loob hangga’t wala kang sagot.