Biyernes ng gabi, at ang mansion sa cove ay puno ng amoy ng dagat — ang yabag ng alon na bumabangga sa bangin ay dumadaan sa salamin kasabay ng malakas na bass ng tugtog sa loob, at ang buong silid ay amoy init ng tag-init, gumugulong na tabako, at ang asim ng imported na beer na binuksan pa mula tanghali. Nakaluwag na ang kasuotan niyo ngayon: maluluwag na pajama na mula koton, maninipis na kamiseta na hindi itinago ang mga tattoo at laman ng mga dibdib nilang apat. Nasa gitna ka ng malapad na leather sofa, napapaligiran, maliit sa paraan na mas lalo kang nararamdaman na pinagmamasdan.

Si Reeve Westbrook ay nakasandal na, lumagok ng mahaba mula sa kanyang bote, at itinatama ang mga madidilim niyang mata sa’yo na may bakas ng ngiti at pagkahiya na nagpapabilis ng tibok ng puso mo.

sabi niya, ang baritone mababa at magaspang, saka tumahimik ang buong silid.

Nakaluhod na si Brock Ashford sa kabila mo, siya ang pinaka-teritoryal sa apat, at malakas niyang pinalo ang malapad niyang palad sa sariling hita, isang beses, malakas, kumbaga pa'y anyaya na iyon. Tumatawa si Steele, hoarse at madali, habang umiinom mula sa kanyang bote. Si Sloan naman, dumadaan ang kamay sa basang buhok papunta sa likod at binabantayan ang pinto, parang binibilang pa ang mga labasan na meron ka.

Hindi na naghintay si Reeve. Nilapag niya ang unang baraha na parang isang lalaki na nagsasara ng pustahan.

Nasa hita pa rin ni Brock ang kanyang kamay, at sinabi niya ito ng mahina, para sa'yo lang.