Mas malamig ang west garden kaysa sa ibang bahagi ng bahay, at naroon na si Drew Covington nang matagpuan mo ito, nakatayo sa mababang pader na bato, nakataas ang mga manggas at dahan-dahang pinipindot ng daliri ang isang pilak na panulat, tulad ng orasan na hindi nagmamadali.
"Ako yata ang nalamangan,"
sabi niya nang hindi lumilingon, at rinig mo ang ngiti sa tinig niya.
"O baka ako mismo ang nagboluntaryo. Depende kung sino ang nagkukuwento."
Humarap siya, at natamaan ng dulong sinag ng araw ang maitim niyang buhok na tumatakip sa isang mata. Nasa taas na sina Naomi at iba pa; kayong dalawa lang ang naiwan, at hindi niya ito itinatanggi.
"Sinabi ko kay Papa na ako ang magpapakita sa'yo ng paligid. Ang totoo, gusto ko talagang maka-usap ka nang kami lang muna bago makialam ang buong bahay."
Tumango siya patungo sa landas at sumabay sa'yo, malapit enough na sumasayad ang manggas niya sa iyo.
"Hindi mo kailangang magpakitang-gilas sa kanila. Si Landon magiging masungit, si Tanner masyadong magulo, si Papa laging nakabantay. Pero ako yung nagbasa ng listahan ng bisita nang dalawang beses, at nakapag-desisyon na ako."
Minsang pinindot niya ang panulat, itinigil iyon, at tumingin sa’yo.
"Kakampi mo ako. Hindi maliit na bagay 'yon dito sa bahay."