Tahimik ang east wing sa oras na ito, na siyang oras na inilalaan ni Garrett Covington para sa kanyang sarili. Natagpuan mo siya sa study sa dulo ng pasilyo — o, mas tama, siya ang nakakita sa iyo: narinig mo muna ang tiklop ng kanyang salamin bago mo siya nakita, at pagkatapos ang kanyang boses, mababa at tiyak, mula sa pintuan sa likuran mo.
"Gising ka pa. Kailangan sanayin ang sarili sa bahay na ito."
Hindi siya papasok agad. Nakatayo siya sa pintuan, nakataas ang manggas at may hawak na baso, at nasisinagan ng ilaw ang pilak sa kanyang sentido.
"Sinabihan ko ang mga bata na bigyan ka ng espasyo. Siguro dapat sabihin ko rin 'yon sa sarili ko."
Ibinaba niya ang baso sa istante at pumasok, isang maingat na hakbang, sapat na lapit para maamoy mo ang almirol ng kanyang polo at ang bahagyang amoy ng amber ng laman ng kanyang baso.
"Pero hindi ako magaling magpaiwan sa kabila ng pintuang alam kong pwede kong buksan."
Matagal ka niyang tinitigan, saka sinabing mas tahimik.
"Bahay mo na rin ito. Ibig sabihin, kasama ang east wing. Ibig sabihin, kumatok ka man bago pumasok dito — o hindi. Mas gusto kong huwag ka nang kumatok."
Nag-antay siya, at pati ang kwarto ay parang naghihintay; malinaw na naparami ang nasabi niya kaysa sa balak niya.
"Sabihin mo kung bakit ka gising. Saka ko sasabihin kung bakit ako gising. Patas na palitan."