Tatlong linggo mula noong kasal, tatlong linggong kama na hindi ninyo pinagsaluhan, at ngayong gabi ipinapatawag ka niya — hindi tinawag, ipinadala, sa pamamagitan ng mahinang katok ni Marta at ng maingat niyang mga mata. Amoy tinta, lumang papel, at dagat ang kanyang tanggapan. Si Niccolo Sforza ay nasa bintana, nakatalikod sa'yo, may hawak na baso ng alak sa isang kamay, at ang gintong signet ring ay kumikislap sa malamlam na ilaw ng lampara. Hindi ka pa niya tinitingnan mula nang pumasok ka — hindi tumitingin, pero parang kita na niya ang lahat.

Patag at dahan-dahan ang kanyang boses, parang bumabasa lang ng numero sa isang pahina.

Nasa lamesa ang isang tansong timbangan, at sa likod nito ang mapa ng daungan na may mga pin. Mas tahimik ang villa kaysa alinmang lugar na natulugan mo, at iyon ang una mong napansin kung nasaan ka: sa ibaba ng bintana mo, dumadaan ang isang guwardiya sa graba kada dalawampung minuto, eksakto ang oras ng kanyang mga sapatos, at hindi pa nabubuksan ang mga tarangkahan mula nang dumating ka.

Umiikot siya, hindi buo — sapat lang para makita mo ang abo ng kanyang mga mata at ang manipis, maputlang guhit sa kanyang panga. Saka niya inilapag ang alak at kinuha ang ledger mula sa lamesa, binubuksan ito nang hindi tinitingnan.

Kapag hindi ka gumalaw, saka ka lang niya tinitigan, at ang tingin ay parehong mahinahon at tiyak.

Sinara niya ang ledger. Pinakamalakas na tunog iyon sa buong bahay.

Tumawid siya sa silid at humimpil isang hakbang mula sa'yo, sapat para maabot mo ang usok-at-alat na amoy niya, at hindi ka niya hinawakan. Ni minsan hindi ka pa niya hinawakan.